Terug naar het overzicht

Freya ontmoet hematologe Tessa Kerre

Freya praat met Tessa Kerre, hematologe in het UZ Gent en een nieuwe ambassadeur voor Klare kijk op Kanker. Wat doet een hematoloog precies?

 

Tessa, jij bent hematologe. Wat houdt die job precies in?

Professor Tessa Kerre: “Een hematoloog is eigenlijk een specialist voor het bloed. Wij behandelen alle ziekten die ontstaan in het bloed. En ook in het beenmerg, want het beenmerg is de bron van alle bloedcellen. Een hematoloog kan kwaadaardige en niet-kwaadaardige ziekten behandelen. Maar zelf ben ik voornamelijk gespecialiseerd in de kwaadaardige ziekten, vooral de acute leukemieën, en dan meer bepaald de behandelingen daarvan: stamceltransplantatie en immunotherapie. Dat is mijn specialiteit binnen de hematologie.”

 

Wat is het verschil met een oncoloog?

Professor Tessa Kerre: “Een oncoloog gaat vooral vaste tumoren behandelen. Zoals bijvoorbeeld borstkanker, longkanker, maag- en darmkanker. Een hematoloog behandelt zogenaamde ‘vloeibare’ tumoren. Neem nu leukemie: dat is geen vaste massa van kankercellen, maar cellen die in het bloed en in het beenmerg zitten.”

 

Kanker bespreekbaar maken is heel belangrijk voor jou, en je zegt altijd dat je de mens achter de patiënt wil zien. Wat betekent dat concreet voor jou?

Professor Tessa Kerre: “Moeilijke medische zaken eenvoudig uitleggen is voor mij van cruciaal belang. Want in deze tijd wordt er steeds meer gesproken over de ‘gezamenlijke beslissing’ van arts en patiënt. Maar als je als patiënt en arts samen een beslissing wil kunnen nemen, is het natuurlijk een cruciale voorwaarde dat die patiënt alles begrijpt, en vragen kan stellen, en dat de drempel om vragen te stellen zo laag mogelijk ligt. En dat is dus iets dat ik altijd zal bewaken: dat mijn patiënt alles goed begrijpt. Ik probeer bijvoorbeeld te tekenen, en de zaken heel visueel uit te leggen.”

“Je kan als patiënt alleen samen met je arts een beslissing nemen als de drempel om vragen te stellen zo laag mogelijk ligt.”

 

Is dat ook waarom je de animatiefilm ‘Immuno-T’ hebt gemaakt?

Professor Tessa Kerre: “Immuno-T is een zogenaamde ‘motion comic’ die ik een paar jaar geleden heb ontwikkeld. Het is voor mij een goede manier om immunotherapie uit te leggen aan patiënten en hun ruime omgeving. Immunotherapie is zo complex, dat je het heel eenvoudig moet uitleggen als je wil dat mensen het goed begrijpen. Immuno-T is een manier voor mij om een soort beeldtaal te creëren, waardoor je als zorgverlener en patiënt een gemeenschappelijke taal krijgt, waar je samen op kan voortbouwen.”

 

Je hebt ook een boek uitgebracht: ‘Immuun voor kanker’. Welke info vindt de lezer daarin terug?

Professor Tessa Kerre: “Ik heb een stille hoop dat iedereen het boek zou lezen, en niet alleen patiënten. En dat om verschillende redenen. Ik wilde om te beginnen vooral het taboe rond kanker doorbreken, dat er volgens mij nog altijd is. Ik merk bijvoorbeeld in de dagelijkse praktijk dat mensen nog altijd vragen om niet aan hun dierbare te zeggen dat ze kanker hebben. Dat er nog altijd die sfeer rond kanker hangt, die sfeer van ‘kanker is gelijk aan dodelijk’. Dat is eigenlijk heel gek. Want mensen vragen nooit om niet aan hun dierbare te zeggen dat die een hartaanval heeft gehad. En dat kan soms veel dodelijker zijn dan bepaalde vormen van kanker. Dus dat taboe helpen wegwerken, vind ik belangrijk. En het bieden van informatie op een eenvoudige manier, helpt om kanker ‘kleiner’ en minder beladen te maken.”

 

“Als je als patiënt weet waar je aan toe bent, dan sta je op gelijke hoogte met je zorgverlener.”

 

Hoe kan degelijke informatie het verschil maken voor een patiënt en zijn omgeving?

Professor Tessa Kerre: “Ik denk dat goede informatie cruciaal is om beslissingen te kunnen nemen. En om als dierbare rond de patiënt de beste beslissing te kunnen nemen voor die mens. Niet voor de ziekte, maar voor die mens met die ziekte. Dat is het allerbelangrijkste aan goede informatie. En ook: als je zelf als patiënt weet wat er voor je staat, wat die ziekte betekent, wat de behandelingen inhouden, dan sta je tegenover je zorgverlener op gelijke hoogte. Dat geeft je de kracht om zaken te vragen aan je arts en te zeggen: je hebt dat allemaal heel mooi uitgelegd, maar wat betekent dit voor mij? Wat ga ik voelen? Of om aan te geven: dit gaat voor mij niet werken. En ook dat is voor mij als arts erg cruciaal.”

 

 

Meer over Ambassadeurs