Ineens zijn we 5 jaar verder: midden 2024. Bashir, Lotte, Remco, Nafi en vele anderen leveren schitterende sportprestaties. Ook ik boek een overwinning: ik heb de Olympische Spelen van Parijs gehaald! Een gouden moment zonder Brabançonne, maar met tranen van geluk.
Met een stadium IV-diagnose ga je automatisch denken aan wat je altijd al wou, maar er nog nooit van kwam. De Olympische Spelen, dat was voor mij zoiets.
Een maand later kan ik mijn vijftigste verjaardag en het leven vieren. Ook 50 worden leek een tijdje onhaalbaar. Scenario’s van grote feesten speelden door mijn hoofd voor als het toch zou lukken. Maar hoe dichter ik bij die dag kom, hoe duidelijker het wordt dat het niet om de feesten gaat. In de maanden voor mijn verjaardag worden we in de familie geconfronteerd met ernstige ziektes en overlijden. We vieren mijn verjaardag niet zoals gepland, wel met de juiste mensen in een warme omgeving.
Een ernstige ziekte beschermt niet tegen ander onheil. Het leven gaat door, met positieve en negatieve gebeurtenissen. Sommige zaken komen hard binnen en doen me wankelen. Maar mede door gesprekken met de psychologe ontdek ik bij mezelf een veerkracht die ik nooit had vermoed.
Op mijn tochten in de bergen kom ik regelmatig steenmannetjes tegen. Soms zie je een hoopje stenen die ooit een steenmannetje waren. Veel vaker liggen de stenen nog op elkaar gestapeld: schots en scheef, maar nog steeds rechtop. Zo gaat het voorlopig ook met mij. Er zijn de laatste jaren stenen bij gekomen, maar voorlopig val ik niet om.
Uiteindelijk komt toch de dag dat de scans niet langer stabiel zijn. Er wordt een nieuwe gecombineerde behandeling met chemo- en immunotherapie voorgesteld. Ik voel aan alles dat ik er niet klaar voor ben. Ik heb op dat moment ook weinig last van de ziekte. We bespreken met de oncoloog een uitstel van die behandeling. Omdat we te maken hebben met een traag groeiende kanker is uitstellen mogelijk. Dat brengt véél stress met zich mee, maar het voelt juist om even te wachten en eerst volop te genieten van vakantie.
Er start een enorm onzekere periode. Er is twijfel of de groei aan de tumor kan worden toegeschreven: er wordt een nieuwe wigresectie uitgevoerd. Ik neem mezelf met al mijn wilskracht voor om níet te hopen op goed nieuws, maar doe dat natuurlijk toch. De bevestiging dat ook dit weggenomen stukje een uitzaaiing is, komt hard binnen.
Er zijn een aantal studies van doelgerichte therapieën die mogelijk een betere behandeling voor me zouden zijn dan de eerder voorgestelde chemo-/immunotherapie. Tegelijkertijd voelt dat niet goed aan: potentieel ernstige bijwerkingen zouden mijn levenskwaliteit immers ferm kunnen verlagen.
Voorlopig wachten we dus af.
Negen maanden na het eind van de behandelingen wordt duidelijk dat Cathy niet meer zal genezen. Er wordt een palliatieve behandeling opgestart. Cathy beschrijft voor Klare kijk op kanker deze nieuwe episode in haar traject.
Cathy is blij met wat er wél nog kan. Ze geniet van concerten, lekker (gaan) eten of een museumbezoek. In dit vierde deel vertelt ze voor Klare Kijk op Kanker hoe ze haar leven blijft leven.
Cathy is 50 jaar en naast sporter, lezer en bergwandelaar ook kankerpatiënt. In deze blog vertelt ze hoe haar kankertraject begon.