Negen maanden na het eind van de behandelingen wordt het weer donker: een van de vlekjes die altijd al te zien waren op de scans en waarvan men vermoedde dat het ontstekingen waren gelieerd met de immuundeficiëntie, is gegroeid. De arts stelt opnieuw een operatie voor. Met een wigresectie gaat men een taartvormig stukje long wegnemen dat onderzocht zal worden.
Vóór de ingreep vraag ik de chirurg of het echt nodig is de nacht voordien al in het ziekenhuis te blijven. Dat moet niet, als ik de dag voordien maar alle onderzoeken laat doen en zorg dat ik ‘s morgens vroeg nuchter klaar zit op de kamer. Dat maakt echt een groot verschil. Ik ben kalm voor deze ingreep, en de dag na de operatie mag ik al naar huis. Deze procedure is duidelijk minder ingrijpend dan de vorige: twee weken later ben ik weer de oude.
Het onderzocht stukje weefsel is een uitzaaiing van de primaire tumor. Nu vallen er pas echt grote woorden: ik zal niet meer genezen en er wordt een palliatieve behandeling opgestart. Vooral die laatste term hakt er stevig in. Op zich is het logisch: als er niet meer curatief (gericht op genezing) kan behandeld worden, heet de behandeling ‘palliatief’. Maar het woord maakt het moeilijk om dit logisch te bekijken. Ik heb niet langer kanker gehad, ik héb kanker. Voor altijd. De oncoloog stelt voor om opnieuw te behandelen met chemotherapie en tegelijkertijd ook immunotherapie op te starten en die 2 jaar lang driewekelijks in te plannen. We besluiten eerst nog op adem te komen in de bergen. Het hoort bij onze zomers en ik ben blij dat het ook in dit rare jaar kan.
De nieuwe chemobehandelingen vallen me zwaar. Het is midden in de zomer en ik ben merkelijk zwakker dan bij de eerste behandelingen anderhalf jaar eerder. Na 2 dosissen zijn mijn bloedwaarden zo slecht dat ik geen derde meer krijg.
Die zomer bestaat uit 3 dingen die me dagelijks bezig houden. De dag van mijn eerste behandeling start de Belgische ultraloper aan zijn Via Alpina. Ik volg zijn vorderingen op de voet en droom weg bij de landschappen waarin hij zíjn uitdaging – als snelste de volledige Via Alpina lopen – volbrengt. Ooit wandel ik daar ook een stuk van! In Tokio zijn er Olympische Spelen, door het tijdsverschil zijn zo ook een deel van mijn slapeloze nachten gevuld. Ik zie de Gentenaar Bashir Abdi naar een bronzen medaille lopen tijdens de marathon. In 2024 zijn er Olympische Spelen in Parijs en daar bij kunnen zijn, dat wordt een hoofddoel voor mezelf. Het derde is het kuiken Estella, door de moeder verstoten, dat ik onder mijn vleugels neem. Hoe onnozel ook, het diertje geeft me een reden om ‘s morgens op te staan en volgt op mijn schoot de meeste sportuitzendingen.
De driewekelijkse behandeling met immunotherapie verloopt wél goed. Eenmaal de chemo verteerd is, ondervind ik er weinig tot geen bijwerkingen van. De nieuwe behandeling brengt wel nieuwe onzekerheden met zich mee. Ik beland een aantal keer op spoed met vermoede bijwerkingen die er geen zijn. Ik begin ook opnieuw te werken.
Na 6 maanden lijkt het op de scans dat de behandeling niet aanslaat: er zijn verschillende nieuwe vlekken te zien. We zien de ernst van de situatie in en ik regel een bezoek aan de notaris, spreek met mijn familie over erfeniskwesties en denk na over een wilsbeschikking. Maar de volgende controle is geruststellend: de vlekken zijn verdwenen. Dat wordt het verhaal van de komende anderhalf jaar onder behandeling. Nieuwe vlekken en verdwenen vlekken. De artsen verklaren dit als infecties waar ik door de immuundeficiëntie extra gevoelig voor ben. Maar voorlopig klinkt aan het einde van elk driemaandelijks consult: stabiele ziekte.
Cathy is 50 jaar en naast sporter, lezer en bergwandelaar ook kankerpatiënt. In deze blog vertelt ze hoe haar kankertraject begon.
Na de schok van de diagnose komt de realiteit van de behandelingen. Cathy beschrijft voor Klare kijk op kanker hoe ze die periode beleeft.
Maak kennis met Cathy, longkankerpatiënt en een nieuwe ambassadeur voor Klare kijk op Kanker. Bekijk hier haar verhaal.