Het leven 'leven' met kanker. Zo doet Cathy het

Doorheen mijn traject zijn er een aantal constanten. Begin 2020 maakte ik een lijstje met 20 dingen die ik wou doen in 2020. Daar stond onder andere ‘elke dag 30 minuten buiten bewegen’. Zelfs tijdens de zwaarste behandelingen kom ik daaraan. Blijven bewegen wordt een constante die ik niet meer kan missen. Soms is dat bewegen lopen. Soms is het met de fiets boodschappen doen. Soms is het gewoon tot het eind van de straat wandelen en daarna uitgeput in de zetel vallen. De sporter die ik vroeger was, komt nooit meer terug. Maar ik loop, fiets en zwem nog. En vooral, ik kan nog in de bergen wandelen. Niet meer zo vlot als vroeger, maar vlot genoeg!

Een kankerdiagnose doet je stilstaan bij wat je nog wil in je leven. Waar je nog voor wil gaan. We kopen de camper die we voor ons pensioen voorzien hadden en rijden onze dromen achterna. Wanneer ik thuis ben, mis ik vooral mijn oude routine. Ik mis het verschil dat ik in mijn job kan maken, de zingeving en de collega’s.

Voor mij hoort blijven werken bij leven met kanker. Minder werken, dat wel. Sinds mijn herval werk ik deeltijds. En soms merk ik dat ik over mijn grenzen ga. Ik denk na over vrijwilligerswerk en engageer me ook een paar keer, maar het leert me vooral dat ik mijn werk mis. Ik geef mijn leidinggevende functie op: de medewerkers verdienen iemand die er vaker is.

Mijn werkgever zoekt samen met mij naar manieren om het werken haalbaar te houden. Het telewerken dat sinds 2020 volledig ingeburgerd is, helpt enorm voor die dagen waarop de fietsrit naar het werk en terug er te veel aan is.

Naast de dagelijkse bewegingsmomentjes maak ik ook vaak tijd voor meditatie. Ik ben nooit het zweverige type geweest, en de eerste sessies eindigen met de slappe lach. Maar geleidelijk aan geeft het me rust. Op moeilijke momenten kies ik voor mijn wandelschoenen, mijn yogamat of het hoekje van de zetel.

Of eens goed wenen, dat helpt ook. Want waar ik door moet, is ernstig. Mij helpt het dat ik bij een psycholoog terecht kan als het in mijn hoofd begint te stormen en ik er niet zelf in slaag rust te vinden. Soms is een gesprek maanden niet nodig, soms net wel. Er zijn dingen die ik eerder met de psychologe bespreek dan met mijn partner of familie.