Zo beleeft Cathy de start van haar behandelingen

Het onvermijdelijke kan niet meer uitgesteld worden. We moeten onze omgeving op de hoogte brengen van wat er aan de hand is. Na het consult met de oncoloog heb ik een vergadering met mijn medewerkers. Ook zij kijken me met verstomming aan. Mijn taakgerichtheid is op dat moment een reddingsboei: we maken afspraken voor de komende maanden en verdelen de taken. Net voor ik vertrek, zet ik nog een bericht op het interne communicatienet en ik trek – voor lang zal later blijken – de deur van mijn kantoor achter me dicht.

Mijn mama op de hoogte brengen is het moeilijkste wat ik tot dan toe in mijn leven deed. Ze is zelf nog herstellende na een medische ingreep. Maar we zijn uit hetzelfde hout gesneden en houden ons allebei sterk, om de ander niet te veel te belasten met ons eigen verdriet.

Mijn partner brengt de rest van de familie op de hoogte, ook voor hem een immens moeilijke taak. Ook zij hebben vragen waar we geen antwoorden op hebben en waar we alleen hoofdschuddend en schouderophalend op kunnen reageren.

De pijn na de operatie is hels. Ik krijg voor het eerst in mijn leven zware pijnstillers. In mijn flank zit een drain die lucht en vocht moet afvoeren. Dat veroorzaakt de pijn volgens de artsen. En effectief, als na twee nachten in het ziekenhuis blijkt dat er geen vocht meer lekt mag de drain er uit en mag ik naar huis. Ik heb dan al met een kinesist geoefend op wandelen in de gangen van het ziekenhuis en in de traphal. Dat ik zelf tot aan de parking kan stappen voelt als een overwinning. In de dagen erna leer ik mezelf weer een beetje beter kennen: dag na dag probeer ik en de pijnmedicatie af te bouwen en de wandelingetjes in de buurt langer te maken. Als levenslange sporter keer ik terug naar de competitie tegen mezelf om grip te krijgen op de situatie. Ik ga ook af en toe liggen en neem foto’s van de bomen boven me. Dat kunstwerk, op die onverwachte plaats, heeft indruk gemaakt en helpt me om buiten te komen.

Na het eerste herstel van de operatie volgt de ontnuchtering: mijn hoop dat het probleem met de operatie volledig van de baan is blijkt ijdel. Omwille van de grootte van de weggenomen tumor wordt er chemotherapie aangeraden. De arts stelt het voor als een keuze, maar zo voelt het niet voor mij. We gaan akkoord met de behandeling en maken kennis met de oncocoaches die mij zullen opvolgen. Ik ga ook in op de mogelijkheid om met een psycholoog te gaan praten.

En dan staat ineens, niet alleen voor mij maar voor iedereen, de wereld stil. Covid-19 is niet langer iets van de Chinezen maar doet iedereen schakelen. Mijn partner gaat niet meer naar kantoor maar blijft elke dag thuis, vanuit onze slaapkamer, werken. Mijn familie en vrienden komen niet meer op bezoek en ineens is het ziekenhuis, waar ik nog wekelijks naartoe moet voor opvolging en behandeling, een plek die levensbedreigend in plaats van levensreddend kan zijn. Ik heb het er lastig mee, maar de vele veiligheidsmaatregelen zorgen ervoor dat ik de volledige chemoperiode zonder enige infectie kan doorkomen. Optredens en feestjes waar ik door infectierisico niet heen zou kunnen worden afgeblazen en net zoals ik zit de hele wereld thuis te wachten tot het overgaat.